Լինում է չի լինում մի մարդ է լինում։ Էս մարդը մի օր որոշում է, որ գնա աստծու մոտ, որ հարցնի թե ինչու է այդքան աշխատում ու անբախտ է։ Գնում է գնում հանդիպում է անբան Հուռուն։ Էս անբան Հուռին հարցնում է։
– ՈՒր էս գնում։
– էս մարդը պանասխանում է։
– Գնում եմ աստծու մոտ։
Էս անբան Հուռին ասում է, որ մի բան էլ նա ասի։
– Աստծուն կասես մի աղջիկ կա, անգործ պառկած է, ինչ պիտի անի, որ աշխատի։
– Լավ կասեմ,-ասում է մարդը։
Մարդը շարունակում է ճանապարհը։ Գնում է գնում հանդիպում է պոչատ աղվեսին։ Էս պոչատ աղվեսը ասում է։
– ՈՒր էս գնում։
– Գնում եմ աստծու մոտ։
Պատասխանեց մարդը։ Աղվեսը հացրեց կարող է մի բան էլ նա ասի։
– Աստծուն կասես մի աղվես կա առանց պոչ ինչ պիտի անի որ պոչ ունենա։
Էս մարդը խոստանում է որ կասի ու շարունակում է ճանապարհը։ Շատ է գնում թե քիչ ինքն էլ չգիտի։ Գնում է և հասնում է տեղ։ Աստվաված մի մարդու կերպարանքով նստած էր։
– Բարև Աստված։
Աստված բարևում է և հարցնում ինչ է պատահել։
Էս մարդը պատմում իր և բոլորի մասին և սպասում։
Աստված բոլորի պատասխանը տալիս է։
Մարդը ետ է դառնում։ Հասնում է պոչատ աղվեսին։
– Աստված ինձ համար ինչ ասեց։
– Աստված ասաց որ դու պետք է էլ գողություն չանես։
Մարդը շարունակում է ճանապարհը։ Գնում է գնում հասնում է Անբան Հուռուն։ Հուռին հարցնում է․
– Այ մարդ, աստված ինձ համար ինչ ասավ։
– Աստված ասավ, որ ձեր տան բուրդը վերցնես, տանես գետափ, լվաս, մանես։ Էնտեղ կարասով ոսկի կգտնես կբերես, մի մեծ հարսանիք կանենք ու երջանիկ կապրենք։
